Wat was het nu voor iets, SMART? die vraag had ik me beter vooraf ook een beetje gesteld, besef ik nu. De basisingrediënten waren gekend: Triggerfinger, Jan Hautekiet, Tom Pintens en een rits aan mooie alternatieve stemmen, die samen levensliederen nieuw leven zouden inblazen. Dat bleek een gegeven te zijn waar je nog alle kanten mee uit kan. Ik dacht jullie een chronologisch overzicht te geven, maar zonder setlist is het na een paar dagen blijkbaar al moeilijk om de juiste volgorde voor de geest te halen. Een selectie dus maar:

De prijs voor het meeste lef van de avond ging ongetwijfeld naar Stijn, en meer bepaald voor de outfit die hij tijdens ‘Breng die rozen naar Sandra’ droeg. Opvallen deed het wel, en het stond hem nog ook, maar ik doe het hem toch niet na. Zijn keuzes waren uitgebalanceerd: voor zijn tweede nummer kreeg hij van mij de ’het meeste saaie nummer van de avond’ vermelding, maar  zijn cover van ‘Had ik maar iemand om van te houden’ was dan weer een schot in de roos! De prijs voor de grootste verrassing gaat ongetwijfeld naar Marike Jager. Ik kende ze van naam, en helemaal nog niet van haar werk, maar van de hele selectie gastmuzikanten kwam zij er het beste uit. Haar versie van Willeke Alberti was geweldig, en het enthousiasme waarmee ze zich in elk nummer smeet was aanstekelijk.  Nog iemand die zich helemaal smeet in zijn nieuwe carrière was Mauro, die volgens mij echt zijn roeping heeft gemist. Hij ging er helemaal in op, en hij deed het nog geweldig ook!

De meest verrassende cover van de avond: Chérie. Frank vander Linden tovert niet alleen met woorden maar het nieuwe jasje dat hij het nummer daar gaf, was ten eerste onherkenbaar en ten tweede goed genoeg om iedereen in beweging te krijgen. Volgens mij kan het nummer zo aan een tweede leven beginnen. Het meest foute moment van de avond: Tom Pintens die zich waagde aan ‘Ben’ (Nederlandstalige versie)

Ik heb ook ontdekt dat de stemmen van Mathias Sercu en Mauro zelfs in het meligste liefdesliedje (veel te mooi) goed samengaan, en dat Marike Jager en Stijn een geweldig duo vormen op het podium. En aanstekelijk: geef toe dat ‘het zal je kind maar wezen’ ook bij jou nog een paar dagen telkens weer in je hoofd opdook

Ruben Block was zoals gewoonlijk fan-tastisch in een iets jongere maar niet minder doorleefde versie van Will Tura.

En Anton, denken jullie ondertussen, waar blijft die? Anton, die zat met zijn twee nummers redelijk vooraan in de opbouw van de set. Twee nummers, dat kon voor mij NOOIT genoeg zijn, dat was waarschijnlijk al wel duidelijk. Als hij ooit het Engels beu is, kan hij zo overstappen naar het Nederlands vond ik, het ligt hem wel, maar zijn nummers konden me deze keer niet overtuigen. Het eerste was een cover van Louis Neefs, het tweede een cover van Ann Christy. Het was niet slecht (dat kan je via Youtube zelf zien) maar het raakte me niet zoals anders. Nu was ik die avond wel ziek, en kende ik het merendeel van de nummers van haar of pluim. Ik ben een nineties-kind, dus voor mij werd het vanaf ‘Had ik maar iemand om van te houden’ pas interressant. Het is verdomd lastig een cover te beoordelen zonder het origineel te kennen, en vanaf het voor mij herkenbaar werd, was Anton (helaas) nergens meer te bekennen.

Conclusie: Uniek was de avond zeker, en zeer vermakelijk bij momenten. Op Anton-vlak helaas geen hoogvlieger maar er was genoeg te horen en te zien..