Ik denk niet dat er over eender welke show van Anton tot nu toe even veel te zeggen viel als over ‘En Wat Dan?’, want dit wordt al de derde blogpost die eraan gewijd zal worden. Alle aandacht die de show kan krijgen is, zo weet ik sinds gisteren weer, volledig terecht.

Een paar maanden geleden vertelde ik jullie al hoe onder de indruk ik was van de show na de Avant-Premiere in Bonheiden. Gisteren ging ik dus nog eens kijken om de show als geroteerd geheel te kunnen zien. Wie grote verrassingen of veranderingen had verwacht, komt een beetje bedrogen uit. Ik geloof niet dat een nummer veranderd is ten opzichte van in Bonheiden. Zelfs Roos waagde zich opnieuw aan ‘Careless Whisper’ hoewel ik dacht dat ze dat hadden afgevoerd. Het is een voordeel, niets aan de show veranderen. Zo kon ik nummer na nummer ontdekken hoe de show was gegroeid. Alles zat beter, met een eervolle vermelding voor Ruben Blocks versie van ‘Don’t leave me now’. Die vond ik in Bonheiden helemaal niet werken, maar gisterenavond zat alles perfect, tot in de hoge noten. Klaas bibberde en beefde in januari nog bij ‘Martha’, als hij gisteren nog bibberde en beefde omwille van het zo goed als akoestisch kader, was daar heel weinig van te merken waar ik zat.

Nog een pluspunt: ze hebben geleerd hun eigen nummer aan te kondigen! Zeer handig als je zowat drie-vierde niet herkent, wegens simpelweg te jong. Nu had ik in tussentijd natuurlijk mijn opzoekwerk gedaan, dus voor mij was het niet meer zo nodig, maar toch. Antons eerste nummer was van ‘Snowy White’, ‘Bird of Paradise.’ Wat een geluk dat ik tussen concerten door simpelweg vergeet hoe goed hij is, anders waren die pauzes amper te overlappen. Hij was drie zinnen ver, en ik voelde het weer, de magie. Het valt nu simpelweg niet meer te ontkennen: hij is gewoon ge-wel-dig. Hij kreeg veruit het meeste applaus voor dat nummer, dus ik vermoed dat de Anton-fanclub zich grotendeels in de zaal van Het Gasthuis bevond die avond. Maar het was waar, hij was echt goed. Natuurlijk ging vlak daarna Klaas met zijn intimistische Martha met alle lof lopen, maar de toon was goed gezet. Nog een geluk dat er echt goede nummers zaten tot aan zijn volgende nummer of de tijd had wel lang kunnen duren. ‘Misread’ vind ik veruit het beste wat Roos die avond brengt, en dat is ongetwijfeld weer omdat het zo simpel is. Ik hou niet van teveel gedoe… Maar ik hield wel van het scherm dit keer, dat was een leuke aanvulling. Tijdens ‘Wish you were here’ was ik ervan overtuigd dat Anton in geweldig goeie doen was, iets wat ik al vermoedde sinds ik in de gang voor het concert een stuk van de soundcheck van ‘Last Goodbye’ had opgevangen. Pure schoonheid, dat nummer. Met een fantastische finale, die op het zelfde elan werd verdergezet door ‘Born To Run’. Ik weet niet of mijn geheugen me bedriegt, maar ik dacht dat Anton dat in Bonheiden nog voor zijn rekening nam. Dat Ruben dat nummer overgenomen heeft, is een goede zet, want hij heeft er de perfecte stem voor. Bovendien gaan Ruben en Antons stem heel goed samen, vond ik.

Niet te geloven dat deel een er al op zat, maar ik herinnerde me van Bonheiden dat deel een vloog. In deel twee was Anton heer en meester van het podium, zo simpel was het. Zijn versie van ‘Don’t answer me’ deed gewoon mijn mond openvallen (en ik ben toch al wat van hem gewoon). Het valt amper te beschrijven, wat hij toen deed. Die stem, niet te geloven. Ze raakte gisteren bij dat nummer alle gevoelige snaren. Die stem vulde de hele ruimte, hier en daar versterkt door een gewelige special effect echo. Het was net een liefdevolle omhelzing, net wat je nodig hebt als je je alleen en wat eenzaam voelt. Hoe je een song die niet van jou is zo kunt dragen is me een raadsel, maar ik zou zo geloven dat hij ze zelf schreef en herbeleefde. Die stem, dat is gewoon de magic, en Anton was gisteren gewoon de master of magic. Ik heb er heel heel heel veel spijt van dat we die versie hierna nooit meer gaan horen en dat ik ze niet kon bewaren, het was zo mooi. Ik word bij Anton wel vaker aangegrepen, maar dit was een van de eerste keren dat ik echt verwoed zat te knipperen. Het was volledig raak, en ik was niet de enige die hij met die prachtstem had bezweerd, want het was gewoon muisstil.

Bij zijn tweede nummer van deel twee ‘Round the bend’ van Beck, haalden ze nog meer effects boven, waardoor zijn stem wel helemaal door de ruimte leek te zweven, helemaal tot bij mij, vanachter boven op het balkon. Hij mocht van waar ik zat al piepklein lijken daar ver weg op dat podium, hij was groots. Ik moet toegeven dat ik zelfs gewoon trots was, want ik had mensen mee die Anton nog niet kenden, en ik denk dat ze nadien wel begrepen waarom ik hem nu zo overdreven geweldig vind.. Last goodbye ging een klein beetje de mist in omdat de drum en de gitaren een beetje te luid stonden, een probleem waar ook Klaas in Theo en Roos wel eens last van hadden..

Het was naar mijn zin veel te snel tijd voor ‘You can go your own way’.. Maar het publiek was laaiend enthousiast, en kreeg ‘Tis weer voorbij’ en (ik had er op zitten wachten) ‘Jeannie’ als extraatjes. Ik had jullie graag Jeannie meegegeven, maar de enge sfeer van in Bonheiden drong niet echt door tot op het balkon, dus heb ik het maar zo gelaten. Het blijft een geweldige cover wel..

Wat kan ik zeggen? Als je naar een van de laatste shows gaat kijken, geniet ervan Als je de kans hebt om nog een voorstelling mee te pikken voor het gedaan is, zeker doen. En met een filmpje van ‘don’t answer me’ zou ik heel erg blij zijn.

Ik zit nu wel met een probleem: ik ben weer helemaal van mijn sokken geblazen. Ik wil meer Anton en vooral langer, dus meer nummers dan pakweg 5. Helaas, hoe lang zou dat nog wachten zijn..