Veel meer heeft een mens niet nodig om gelukkig te zijn, en al die ingrediënten waren vorige zaterdag aanwezig op Dranouter aan Zee. In mijn vorige recensie zei ik dat er grofweg drie soorten concerten zijn, en ik kreeg zaterdag helemaal gelijk. Een concert als dat op DaZ heb ik eerlijk gezegd nog nooit meegemaakt.. Ergens had ik het wel verwacht, maar toch. Om tien voor drie (showtime: 3 uur) was er buiten mij en mijn gezelschap en wat plakkers achterin de tent nog echt geen volk te bespeuren. Ik zag het eerlijk gezegd wel zitten, zo’n privé-concertje, maar dan mocht de klank toch wat beter zijn. Daar valt niet aan te doen op festivals, maar na een kwartier had ik wel door dat het dit keer niet de songs zouden zijn die me moesten overtuigen. Of eerder mij niet, maar de stilaan binnendruppelende mensenmassa. Vroeger had ik al wel verhalen gehoord van lege zalen en heel weinig volk, maar ik had er nog nooit echt gestaan en het meegemaakt.

 Maar het moet gezegd: Anton & Nephew lieten het niet aan hun hart komen. Nephew in het enkelvoud ja, want ze moesten het zaterdag zonder David stellen. Het werd wel een prettig weerzien met een oude bekende, Mario Goossens van Triggerfinger, die ook op de albumvoorstelling van Shine van de partij was. Volgens Anton hadden ze maar een keer samen gerepeteerd. Als dat klopt, hangt er toch een ongelooflijk goeie vibe tussen de drie. Want ze waren met z’n drieën in grootse doen, daar in de clubtent. Wie de moeite nam om tot de tent te komen en te blijven staan, mag er zeker van dat wat hij zag, op de klank na, Anton & The Nephews op hun best was. Het was totale overgave. Mario ging er zelfs zo in op dat je de watten van zijn drumstokken na ‘Always on my mind’ in de frontstage kon gaan zoeken. Ze gaven zich gewoon helemaal…

Af en toe merkte ik wel dat  Mario niet zo goed ingespeeld was als David is, maar dat maakt het toch net weer sympathiek. En de dosis enthousiasme die hij erin smeet, had alles goed kunnen maken. Bij de onzekere stukjes zag je ze bijna hun adem inhouden, en als het dan helemaal was gelukt breed naar elkaar gaan glimlachen. Aanstekelijke enthousiasme en blijdschap, daar op dat podium.

 Voor mij was het duidelijk dat ze zich wel amuseerden, daar op dat podium, met drie. En dat mag toch ook wel zeker? Dan weet je tenminste zeker dat ze het nog graag doen. De nummers, tja, die kwamen allemaal precies van ergens in de verte, maar dat wil niet zeggen dat ik niet heb opgemerkt dat Anton opmerkelijk goed bij stem was, maar dat Fall Down ergens tussen de mazen van de setlist is verdwenen. ‘Every night you pray’ overtuigde me toch weer, net als de nieuwe versie van ‘Ready when you are’, ‘Noone but you’ en ‘Roll me over’. Jammer van het gepraat tijdens ‘Lost Soul’ en ‘Always on my mind’ maar ja, je kan niet alles hebben.

Ergens halverwege besefte ik plots van ‘damn, over een half uur is het hier gedaan, en dan wel voor een heel tijdje’. Als je je zoals ik overal zo erg in smijt, en je de afgelopen drie weken Anton & The Nephews drie keer hebt gezien (i know, geschift) dan is dat wel even alle zeilen bijzetten. Vanaf dat moment heb ik het een beetje allemaal opgesnoven, opgeslorpt en opgeslagen. Of het alleen daarom is dat dat deel beter bleef hangen, dat weet ik niet. Wel realiseerde ik me dat er vanaf ‘Every night you pray’ plots veel meer respons kwam, en zelfs een bisnummer…

Zeker en vast dus een geslaagde opener van het festival en afsluiter van mijn ‘Anton & The Nephews’ tour. De komende weken gaan lastig worden, ik voel het nu al. Dat er maar gauw meer festivaldata komen, dan kan ik me daar beetje mee bezighouden. Ze zijn helaas lang niet allemaal zo goed geregeld als Dranouter aan Zee..

 O ja, nog een leuk detail: in zowat elk interview gaat het over ‘is Every night you pray’ een religieuze plaat?’ Volgens mij gaat het bij Anton niet zozeer om geloof … Ik ben namelijk bijna zeker dat hij de drie keren dat ik hem de afgelopen maand op het podium zag staan, telkens de zelfde outfit droeg.. Dat lijkt me eerder bijgeloof