Vandaag begon als een druilerig dagje. Regen van het ogenblik dat ik opstond, en niet zo’n beetje miezer, maar echte buien. Wat mij betreft de perfecte sfeerschepping voor ‘Every Night You Pray’, en dus ook voor de exclusieve showcase van die plaat die vanmiddag op het programma stond. Ik was helemaal in de mood om het zo te zeggen.

 Tegen half drie hield de regen het gelukkig voor bekeken, en met een vuurtje en wat flessen cava werd het heel gezellig in de tent in de tuin, ondanks de vrij frisse temperaturen. Binnen in de studio bleek het nog gezelliger. Het is een oude hoeve, die qua sfeer dus voor mijn part volledig bij de nostaligsche sfeer van de plaat past. De banken en de kussens gaven een knusse indruk en een behagelijke warmte maakten het gevoel compleet. De ideale setting voor een knus, intiem en akoestisch concert. Anton en the Nephews lekker dicht bij het publiek, of het publiek lekker dicht bij hen, het is maar hoe je het bekijkt.

‘The one you need’ was perfect als opener. Een rustig nummer, focus op de gitaar en de stem, zodat het zachte nummertje volledig tot zijn recht kwam. Al wie er was, twijfelt er volgens mij geen seconde meer aan: wat een stem, wat een zanger en wat een effect. Ik merkte ook direct waarom de sniplets ook maar sniplets zijn. Buiten het stuk van het lied dat ik gewoon was van op de radio 1 website, bleek er plots nog een strofe bij te horen. Goed luisteren dus..

Na die opener was het tijd voor de bekende nummers van de plaat, de twee singles ‘Don’t let me go’ en ‘Fall Down’. Die had ik natuurlijk al wel helemaal gehoord, en ik niet alleen waarschijnlijk. Maar het horen in single-versie of live zo in een vrij naakte versie is toch een verschil. Het grijpt allemaal nog twintig keer meer aan vind ik. Het zweeft daar in die ruimte rond en je neemt alles in je op: de melodie, de tekst en de sfeer. ‘Fall down’ lijkt me live echt geen sinecure, met die hogere stukken, maar ik vond dat Anton het er heel goed van af heeft gebracht. Daarna was het tijd voor wat meer energie. Ik krijg altijd adrenaline-rushes tijdens Anton (and the Nephews) concerten, en bij volgende nummer ‘Roll me over’ wist ik meteen weer waarom.

 Het begint traag, zodat je helemaal in het liedje gewikkeld zit, en dan plots trekken ze als het ware alle deuren open. De plaatversie mag dan rustig zijn, in een live versie rockt het nog veel meer. Probeer daar maar es niet mee mee te gaan doen, of het nu meewiegen, meetappen met je voet of meezingen is. Ik denk dat ik een combinatie van de drie aan het doen was. Dat wil wel zeggen dat ik helemaal in de sfeer zat, want ik voelde me nogal geremd, om eerlijk te zijn. Tussen de studio waar de sessie plaats vond en de control room waar ze voor de opname instonden, zit namelijk een venster. En ik zat er net voor. En er stonden ook heel de tijd mensen achter. Om nog maar te zwijgen van de camera die de hele tijd draaide, voor ROB Tv (8 of 10 april reportage in “Uit bij ons”) Op momenten voelde ik me echt bekeken, en dat wil het voor mij wel eens verpesten.

Vanaf nummer 5, When she calls, heb ik innerlijk foert gezegd tegen al die mensen aan de andere kant van het glas en de camera. Het was zowat een uniek moment, en ik mocht erbij zijn, dus ging ik er ook helemaal van genieten. Stilzitten was er bij ‘When she calls’ dan ook helemaal niet meer bij. Het refrein vond ik zo mooi passen voor het moment (how to get lost in the moment, to get right to the bone) I really wanted to know how to stay there forever…  ‘Come right in’ mag dan van de vorige plaat dateren, ik heb het in het Stuk helemaal herontdekt. Ook daarstraks stond het er weer als een huis, en daar heb ik niet eens meer moeite gedaan om me stil te houden. Het moest maar niet zo aanstekelijk zijn, verdorie. ’No one but you’ was een rustmoment. We kregen meer uitleg over het ontstaan van de song (het gaat over iemand in de gevangenis die tegen zijn geliefde praat) en dat vind ik net leuk. Dan gaat de film in mijn hoofd weer aan het werk. Ik had er al beelden bij in mijn hoofd, maar nu klopte alles. Ik liet me nog eens helemaal leiden door de muziek, en de stem en de tekst. Prachtig gewoon.

Het voorlaatste nummer is een van mijn favorieten op de plaat, Every night you pray. Ook wel bekend als ’should have gone back there’ op de Stuk setlist (en die van vandaag ;)) Dat nummer, dat is vanaf de eerste seconde zo raak gewoon. Toen Anton vervolgens aankondigde dat we aan het laatste nummer zaten, kwam ik echt volledig uit de lucht gevallen. Volgens mijn uurwerk was er inderdaad al een uur voorbij gegaan, maar daar heb ik in ieder geval niets van gemerkt. Dat is echte muziek, die je de tijd doet vergeten. ‘Since you’ve been gone’ werd een waardige afsluiter. Antons  grootste fan, zijn dochter, zag dat het goed was.

Het voelde alsof de zon helemaal doorgebroken was, op het einde van dat uur. Wauw. Wist ik veel dat de kers op de taart toen nog moest komen? Bij de bisnummers had ik het gevoel of ze ons nog eens helemaal voor zich probeerden te winnen. Een enorm beklijvende versie van Lost Soul, en dan… een coverselectie die ik echt niet beter had kunnen maken: Always on my mind (Elvis) en If I should fall behind (Bruce Springsteen). Die waren zooo mooi dat ik ze liefst meteen op cdtje had gezwierd en meegenomen. Ik weet niet of het nog mogelijk is, maar die covers op zo’n prachtige eigen wijze brengen deed me er opnieuw volledig voor vallen. Ik had plots het gevoel dat de zon volop begon te schijnen ergens vanbinnen.

Buiten gekomen voor het derde deel van de avond, het diner, bleek de zon ook echt van de partij, en niet alleen in mijn hoofd. Ik was er echt even stil van, van die schoonheid daarbinnen. Moest het allemaal weer wat in perspectief krijgen. Ik geloof dat ik iemand zei: ik ben zo blij dat ik de 15e al weer terug kan gaan, want dit is gewoon verslavend goed.

Ik heb een zalige namiddag gehad, een ronduit geweldige sessie meegemaakt en aan de reacties rond mij te zien waren de 15 winnaars het daar wel mee eens. Troost jullie: binnenkort ligt die opname in de brievenbus, en dan kan je eindeloos herbeleven. Ik kijk er al enorm naar uit! (en ik hoop zo dat ze de bisnummers ook meegeven…)

Wie zijn foto’s van vanmiddag graag wil delen, mag ze ook altijd doorsturen, we zetten ze heel graag online!